Obsada:

Bendo: Maciek Toch

Kremer: David Mbeda Ndege

Schab: Michał Dworak

Pracuch: Kaśka Rybczyk

Rojek: Weronika Pihut

Sroczyński: Paulina Kempa

Smołucha: Krzysiek Nering

Broda: Magda Węgiel

Piórek: Oskar Dudek

Podwika: Maja Schaefer

Pacyna: Martyna Pałys

Ramon: Krzysiek Olesiński

Duda: Magda Ładocha

Pabian: Justyna Ponichtera

W pokoju trwają rozmowy. 

Wchodzi Kremer.

Bendo: matka, ale ty się opaliłaś na tych wakacjach

Schab: nawet włosy ci ściemniały

Kremer: w skutek nadmiernego wyeksponowania na niekorzystne warunki bioenergopogodowe oraz niemożności znalezienia niszy ekologicznej, w tylakoidach gram ujemnych wytworzył się nadmiar melatoniny co zaskutkowało ogólnym ociemnieniem

Bendo: no to opowiedz nam coś więcej

Znów słychać rozmowy

Pukanie do drzwi

Uczeń 1: czy jest profesor Rojek?

Duda: a co ty takie radosny jak pasikonik?

Uczeń 1: chciałem zapytać o co chodziło z tym pikadorem...

Rojek pokazuje, że go nie ma

Duda: Pan profesor dostał jakiejś choroby i od razu powiem, że nie jest to dżuma

Uczeń odchodzi.

Rojek: ale wy wiecie o co chodziło z tym kabaretem?

Schab: ja nie wiem, ja nie zdaje matury w tym roku

Rojek: jak to nie?! Tu chodzi o radość z odzyskanego śmietnika.

Schab: z jakiego znów śmietnika?

Bendo: słuchaj matka, trzeba na to przymknąć oko.

Rojek: radość z odzyskanego śmietnika!!!

Schab: ale jak to przymknąć oko?

Bendo: no normalnie. Jak brałam ślub, zanim jeszcze zaczęłam uczyć, to też przymknęłam oko

Schab: Ja się czepiam, wiecie o tym. Ale robię to tylko dla własnego dobra

Sroczyński: Ej, spokojnie. Opowiem wam kawał:

Żona żali się mężowi, kochanie, ciągle tylko sprzątam, gotuje, piorę i prasuje. Mówiłeś, że będzie jak w bajce!

I jest mój kopciuszku...

Podwika się śmieje.

Kremer: śmiej się śmiej, pajacu!

Podwika zostaje zgaszony.

Pabian: nie martw się Janusz, masz tu kawę

Podwika: no dobrze, wpisz sobie +2 punkty. A nie masz jeszcze banana?

Pabian: no co, że Pabian to od razu pawian? nie mam bananów

Schab: Spróbujmy się nie wściec, nie wkurzyć, też nie zdenerwować. Nie róbmy cyrku i dalej jest miło i przyjemnie

Kremer: i wszystko się nam ładnie składa w ewolucje

Pukanie do drzwi. Uczeń trzyma w ręce batona.

Uczeń 2: ja do Pani Piórek, chciałem powiedzieć, że nie zrobiłem jeszcze tych 100 arkuszy z zestawu studniówkowego, ale przyniosę je na jutro.

Duda: czy ty widziałeś, żebym ja kiedyś przyszła z golonka?!

Uczeń ucieka. 

Podwika: w naszej klasie jest grupa pasożytów którzy żerują na dobrach które zawdzięczamy reszcie klasy, nie interesują się życiem szkoły, dlatego uwzględnie to przy wystawianiu ocen z zachowania. 

Piórek: jest w klasie grupa leniwców, którzy udają bohaterów i zadania robią dopiero na sprawdzianie!

Kremer: ale oni piszą dzisiaj taką trzygodzinną kartkóweczke od prokariota do eukariota

Rojek: owłosiony pantofelek wam tylko w głowie! Wszystko przez to, że nie czytaliście Jądra Ciemności. Zapaść polskiego systemu edukacji polega na tym, że nikt nie zapytał mnie o zdanie!

Piórek: Medyk myśli matematycznie!

Pabian: Baby! nie kłóćcie się. Wszyscy jesteśmy dziećmi Bożymi.

Wchodzi Ramon z radyjkiem, próbuje je podłaczyć. 

Nagle puszcza Waka Waka i wszyscy zaczynają tańczyć.

Ujęcie na twarz Pracucha i ucznia. 

Pracuch: nie, nie tak. Źle to trzymasz. Pokaże ci. Musisz mieć pewny chwyt. Zegnij nogi pod kątem 68 stopni. Rozluźnij nadgarstek i powoli do przodu. Widzisz? Właśnie tak!

Kamera odjeżdża, uczeń gra w ping-ponga.

Smołucha: Piotruś, co dzisiaj będziesz robić z matinfem?

Broda: pliki struktur dynamicznych

Smolucha: ale czemu to?

Broda: Pan, czyli ja, musi za coś szczały wpisywać 

Duda: Tobie generalnie służy samotność. Jak jesteście we dwoje to głupiejecie

Schab: widać, że wam się nudzi. Ale ja wam tu kankana na stole nie zatańczę, przykro mi... Nie umiem

Wchodzi Pacyna w kurtce i z plecakiem.

Pacyna: przepraszam za spóźnienie. Byłem z dziećmi na spacerze i trochę się przedłużyło

Pabian: a gdzie byliście? 

Pacyna: A tu nie daleko. Mount Blanc

Rojek: Ludy! Wienkelried ożył! Polska Wienkelriedem narodów! 

Rojek odlatuje na białej chmurce.

Schab: osadu nie widać, ale chyba ktoś tu się wytrącił... z równowagi.

Ramon: już tylko 300 sekundów do najbliższego examenu. Trzeba iść do klasa!

Wszyscy wychodzą, zostaje tylko Sroczyński który się nie spieszy.

Sroczyński: Mam czas, to może sobie jeszcze kawke zrobię.